โกวิโท

กลับมาทำงานประจำอีกครั้ง หลังจากโดนเมียบ่นมานาน ว่างานฟรีแลนซ์เงินไม่แนนอน ใหนจะค่ารถ ค่านมลูก

มีคนเมล์มาตามให้ไปสัมภาษณ์งาน ตอนที่ตัดสินใจไปไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าจะให้ทำอะไร ไปมึนๆทั้งอย่างนั้น พอถามว่าใช้ภาษาอะไรก็ตอบไปแบบไม่มั่นใจ ว่าไพธอน เค้าให้ข้อสอบ c พลัสพลัส มาทำบอกว่าทำตรงใหนไม่ได้ก็ไม่ต้องทำ ข้ามไปได้ ให้เวลาไม่จำกัด

ปรากฏว่าล่อไปสี่ชั่วโมงครึ่ง ทำได้แค่ครึ่งเดียวอีกต่างหาก

กลับมานั่งรออยู่บ้าน ขับรถยังไม่ถึงบ้านก็โทรมาตามไปสัมภาษณ์อีกครั้งกับ Director ในวันรุ่งขึ้น แอบคิดอยู่ในใจว่างานนี้มีลุ้น

นอนกระสับกระส่ายจนเช้า พอเข้ามาอีกครั้ง เค้าหยิบข้อสอบเมื่อวานขึ้นมาถาม ว่าคิดยังไงถึงทำแบบนี้ ตอบไปตรงๆว่า ไม่ถนัดเรื่อง C อิงกับ Concept ของ Python ก็เลยออกมาอย่างที่เห็น เค้าเลยสรุปว่าได้งาน

ให้มาเริ่มงานวันจันทร์เลย เขียนแบบที่อยากเขียนได้เลย สรุปว่าได้งานเขียน Django ซะงั้น

หลังจากลุ้นมาเก้าเดือน ในที่สุดลูกสาวผมก็ออกมาลืมตาดูโลก ในตอนเช้าวันอาทิตย์ที่ 20 กันยายน 2552 ( 20.09.2009) เวลา 0620

คุณแม่พลังถึกเริ่มปวดท้องตั้งแต่คืนวันเสาร์ประมาณสามสี่ทุ่ม ผมก็บอกว่า “ไปโรงพยาบาลใหม เผื่อจะคลอด ระหว่างรอจะได้ไปดูบอลที่โรงพยาบาลด้วย” เมียแสนรักก็ถามว่า “ตกลงเป็นห่วงลูกเมียหรือว่าบอล” รู้ทันอีก

จนกระทั่งตีสาม เมียผมก็ปลุกอีกที เพราะว่าแน่ใจแล้วว่าอาการปวดนั้นไม่น่าจะเป็นเพราะว่าปวดขี้แน่ ก็เลยตัดสินใจกันว่า คงต้องไปโรงพยาบาลกัน เมียผมคิดว่าหมออาจจะเหม็น เลยขอตัวอาบน้ำสระผม ล้างหน้าแปรงฟันก่อน เดี๋ยวจะไม่สวย เมียผมอารมณ์ดี ตอนที่เรียกแท็กซี่ เค้าคงกลัวจะคลอดบนรถ ก็เลยขับค่อนข้างเร็ว เมียผมบอกไปว่า “ใจเย็นๆพี่ ไม่รีบ”

พอไปถึงโรงพยาบาลปรากฏว่าปากมดลูกเปิดไปแล้วเจ็ดเซ็นต์ ก็เลยเข็นเข้าห้องคลอดกันเดี๋ยวนั้นเลย ผมก็ไปจัดการเรื่องเอกสารกับจองห้องกับทางโรงพยาบาล กว่าจะเสร็จแม่ผมก็มา เลยขึ้นไปหน้าห้องคลอดพร้อมกัน ได้ยินเสียงเด็กร้องมาจากห้องคลอด แม่ผมหันมาถามผมว่า “ลูกใครน่ะ” แล้วทำหน้ายิ้มๆ ผมก็พยายามแอบแง้มประตูไปดูว่าตกลงลูกผมหรือเปล่า  พยาบาลเข็นเด็กออกมาปรากฏว่าใช่จริงๆ บนหน้าผากประทับตราว่า “สำเนาถูกต้อง” หน้าลอกพ่อมันมาเด๊ะๆ โดยเฉพาะจมูกแหมบๆ lol