จาวาใครว่าเร็วส์ ทุเรศ

ท่านผู้นำสมเพช แม่งค้าง

ความดีบ่เบิกเนตร ใครขัด กูด่า

ใครคิดเหตุผลอ้าง กูบล็อก เว็บกู

ประโยคนี้มาจาก Amanda Holden ในรายการ BGT ปีที่พอล พ็อตเข้าแข่งขัน ผมประทับใจตรงที่คนธรรมดาเดินดิน มีความไฝ่ฝันและพลังใจอันแรงกล้าที่จะเดินตามฝันของตัวเองได้อย่างไม่ย่อท้อ เตือนใจให้เห็นว่า “ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน”

sic erit; haeserunt tenues in corde sagittae,
et possessa ferus pectora versat Amor.
Cedimus, an subitum luctando accendimus ignem?
cedamus! leve fit, quod bene fertur, onus.

Thus it will be; slender arrows are lodged in my heart,
and Love vexes the chest that it has seized
Shall I surrender or stir up the sudden flame by fighting it?
I will surrender – a burden becomes light when it is carried willingly.

ผมมีที่ที่ใช้หนีจากเรื่องไม่สบายใจอยู่ที่หนึ่งเรียกได้ว่าเป็น Base Place ของผมเลยก็ได้เวลาที่ผมต้องการที่ซ่อนตัวจากเรื่องราวทั้งหลายผมจะมาที่ ที่นอนของผม เอาหมอนหลายๆใบมาสุมรวมกันแล้วซุกตัวลงไปในนั้น ผมรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นไม่ได้อบอุ่นแค่ร่างกาย ผมรู้สึกว่าถูกกอดอยู่
ผมนอนโดยที่มีหมอนหลายๆใบกอดอยู่ทุกคืนรู้สึกอุ่นใจ รู้สึกคล้ายว่ามีคนนอนกอด
จะมีใครเป็นอย่างนี้บ้างหรือเปล่านะ

ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพันและบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย เมื่อก่อนนี้ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกันทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกันจนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้าแต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมากเลยไม่ได้ยิน นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้านกก็บินขึ้นสูงสูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า…ต่อไปนี้นกทุกตัว จะบินขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกลและคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่าแผ่นดินพยายามยกตัวสูง จนตั้งตระหง่านแต่นั่นก็ยังสูงไม่พอยังไม่ใกล้ท้องฟ้าพระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอดก็บอกกับทั้งสองว่า“เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้”พระอาทิตย์จึงอาสาช่วยโดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดินทำให้ระเหยกลายเป็นไอลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้าเล่าเรื่องราวต่างๆเป็นรูปตามที่แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมาและบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำ คิดถึงมากอยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อนท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราวก็รู้สึกเสียใจแต่ก็กลับลงไปไม่ได้ “ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอกเพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไปลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวางที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ และอยากจะบอกกับทั้งสองว่าฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด”ก้อนเมฆก็ตอบว่า “ อยู่บนนี้นานๆก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง”ท้องฟ้าเลยบอกว่า “ฉันก็เหงาเหมือนกันแต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า”จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝนส่งความความรักความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ… จึงไม่แปลกถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารักคนที่เราผูกพันและบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย